Het is alweer enkele tientallen jaren geleden dat ik namens De Heraut of daarvoor namens het toenmalige huis-aan-huisblad De Schakel een begrotingsraad bijwoonde. Donderdagavond 2 november werd de begroting voor de periode 2024-2027 in het gemeentehuis van Lansingerland besproken en ik besloot er namens onze krant weer eens te gaan luisteren.
Eind jaren tachtig, zo kan ik me nog herinneren, nam de behandeling van de begroting een aantal avonden in beslag. De vergaderstukken, inclusief de begrotingsstukken, werden aan huis bezorgd, e-mail was er nog niet. De envelop paste niet door de brievenbus dus er moest een koerier aan te pas komen om de papieren af te leveren. En dan ging je lezen. Een heel weekend lang slingerde de papieren stapel door de woonkamer om geregeld opgepakt te worden.
Als de gemeenteraad aan het woord kwam, namen de raadsleden er ruim de tijd voor om hun zienswijzen tijdens de algemene beschouwingen naar voren te brengen. Als je geluk had, kreeg je vooraf de getypte tekst. Vervolgens kwamen de collegeleden aan het woord en dan volgde eenzelfde ritueel in de tweede termijn. Kortom, het duurde uren. In de krant plaatsten we vervolgens pagina's met een overzicht van de voornemens en later de besluiten.
De raad op 2 november jongstleden verliep een stuk soepelder, juist ook omdat het voor iedereen duidelijk was welke keuzes er op tafel lagen. De wil van de fracties om er met elkaar uit te komen bleek erg groot te zijn. Een minuut voor middernacht viel de klap van de voorzittershamer. Best laat, maar het betekende wel dat er niet nog een avond nodig was en dat er besluiten waren genomen. Tijden veranderen.

Annette Docter