We leven in een land waar veel zaken goed geregeld zijn. Eigenlijk een grote luxe als je kijkt naar wat er elders in de wereld gebeurt. Wij kunnen ons druk maken om zaken waar ze in de Gazastrook of in de sloppenwijken van Brazilië alleen maar van kunnen dromen. Dat wil echter niet zeggen dat we alles wat niet goed gaat voor lief hoeven te nemen.
Deze week schrijven we in De Heraut weer over het taxivervoer voor senioren en anderen die niet in staat zijn zonder hulp naar de polikliniek of zorgverlener te gaan. Het artikel is geschreven naar aanleiding van verhalen van dorpsgenoten die je raken. Iedereen weet dat als je ouder wordt, het leven langzamerhand verandert. Misschien is een verhuizing beter voor je, heb je thuishulp of -zorg nodig, is het niet meer mogelijk zelf auto te rijden, moet je door lichamelijke klachten vaker naar het ziekenhuis. Dat is niet altijd even makkelijk. Maar wat is het dan geweldig dat we in Nederland gebruik kunnen maken van vervoer-op-maat, betaald vanuit de Wmo.
Het biedt mensen een gevoel van zekerheid en veiligheid als je op die manier naar je afspraak kunt gaan. Helaas lukt het momenteel niet om iedereen ook op maat te bedienen. Oorzaak is, volgens de vervoerder, het tekort aan chauffeurs.
Het moet voor degenen die afhankelijk zijn van vervoer-op-maat een enorm gevoel van onzekerheid geven. Komt de taxi op tijd of helemaal niet, ben ik te laat in het ziekenhuis voor mijn afspraak, is mijn mobieltje nog wel voldoende opgeladen? Vragen en onzekerheden die voor iedereen, jong en oud, op je zenuwen kunnen werken.
Het is écht te hopen dat de situatie snel verbetert, want dat kunnen we deze mensen toch niet aandoen?

Annette Docter